به خاطر تو

به خاطر تو

فقط به خاطر تو

کتاب زندگی ام را بخوان و معنا کن

دوباره محشری از درد و داغ بر پا کن

در آستانه شب ایستاده ام و عجیب

دلم گرفته ، غروب مرا تماشا کن

به من ستاره ای از هفت آسمان نرسید

شب فقیر مرا بی ستاره زیبا کن

من آسمانی از ابرم ولی نمیبارم

غریبه یک گره از بغض بودنم وا کن

تو رود از " ملکوت تکلمت " جاریست

مرا مسافر شهر قشنگ دریا کن

" پرنده نیستم اما پر خیالم هست"

برای پر زدنم آسمان مهیا کن

بتاب شعله ی که سرد و تاریکم

بتاب و روح مرا پر ز نور و گرما کن

شبیه زندگی سنگ ها پر ابهامم

مرا تو واژه به واژه بخوان و معنا کن

برای گفتن من شعر هم به گل مانده
نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا
به پیش درد عظیم دلم خجل مانده
از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست
گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست
سر گرم بخود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست
دیریست که از خانه خرابان جهانم
بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست
در حسرت دیدار تو آواره ترینم
هر چند که تا منزل تو فاصله ای نیست

برای تو می نویسم.... برای تويی كه تنهايی هايم پر از ياد توست... برای تويی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست... برای تويی كه احساسم از آن وجود نازنين توست... برای تويی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شده... برای تويی كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است... برای تويی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود کردی... برای تويی كه وجودم را محو وجود نازنين خود کردی... برای تويی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است... برای تويی كه سـكوتـت سخت ترين شكنجه من است... برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است... برای تويی كه غمهایت معنای سوختنم است... برای تویی که آرزوهایت آرزویم است

+نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1392ساعت23:44توسط مهرداد | |

من و تنهاییم با هم رفقیم

در آزادی که هــــــزاران شکـــــــارچـی در کــــــمینند ،

زنـــــده بــــاد قفــــــس

دستت را به من بده

نترس!

با هم خواهیم پرید.

من از روی رویاهایی که رو به باد و

تو از روی بوته هایی که باران پرست.

امید و علاقه ی من از تو،

اندوه و اضطراب تو از من.

واژه ها ،کتاب ها و ترانه های من از تو،

سکوت،هراس و تنهایی تو از من.

حضور،حیات و حوصله ی من از تو،

... تراخم،تشنگی وکسالت تو از من.

هلهله،حروف ،هر چه هست من از تو،

درد،بلا وبی کسی های تو از من.

دلگیرم از تمام الفبای بی کسی

به خصوص این پنج حرف :

ف ا ص ل ه

اگر بگویی نه

خاموش میشوم

مثل شعلله ای حقیر

پیش از آنکه حریقی برپا کرده باشد

اگر پلکهایت را ببندی

تاریک میشوم

تاریکتر از دهان منقبض مرگ

و تمام میشوم

آسمان بارانيست

همگي مي گذرند

چتر دارند به دست تا نبارد باران بر سر و صورتشان

اما .....

من تنها و رها

زير اين سقف سياه

گام بر مي دارم بي چتر

و به تو مي انديشم !!!!!

+نوشته شده در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1392ساعت15:58توسط مهرداد | |

ABOUT

××××××

خدا را دوست بدارید ,حداقلش این است که یکی را دوست دارید که روزی به او می رسید

××××××
خواستم بگویم کیستم
دیدم نگفتنم بهتر است
آنکه با من میماند
خود مرا خواهد شناخت
و آنکه با من نمیماند
همان بهتر که نشناسد مرا

تا شدم عاشق تو زندگی از یادم رفت
با همه سادگیم سادگی از یادم رفت
تا شدم عاشق تو سجده به عشق تو زدم
غافل از خالق خود بندگی از یادم رفت

در آن غمگین غروب سرد تو از شهرم سفر کردی ، نگاهت برق طوفان بود و من افسوس می خوردم ، شیار گونه هایم را گل اشکم نوازش داد ، و من از تو جدا ماندم ولی ای کاش می مردم.

پای من خسته از این رفتن بود ، قصه ام قصه ی دل کندن بود ، دل که دادم به یارم دیدم ، راهش افسوس جدا از من بود.

ای عشق کجاست دیده ی دیدن تو
در باور کیست حس فهمیدن تو
عمری طلبیدیم و نشد قسمت ما
یک لحظه مجال دست بوسیدن تو

خود را به که بسپارم،وقتی که دلم تنگ است،پیدا نکنم همدل،دلها همه از سنگ است،گویا که در این وادی از عشق نشانی نیست،گر هست یکی عاشق،آلوده به صد رنگ است.

روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت/زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت/چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم/آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت/روز ميلاد ، همان روز که عاشق شده بود/مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت//او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد/عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت/هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد/آدمی ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

چه قدر دوست داشتم تمام دلتنگي هاي اين روز ها را با كسي تقسيم مي كردم ، و يا كسي بود براي گوش دادن و درد دل كردن ، بماند كه آنقدر فاصله زياد شده كه هرچه فرياد مي زنم گويا صدايم را نه تو مي شنوي و نه هيچ كس ديگه

من بارسنگينم مرابگذار و بگذر نيكم بدم اينم مرابگذار و بگذر __فرصتي يافته ام تا كمي گريه كنم وبه تنهايي خود فكر كنم همه تنها هستيم هرچه با همديگر،تنهاتر گرد هم جمع شديم تا به تنهايي خود عمق دهيم جمع ما تنهايان جمع ما تنهايي هاست وچه وحشتناك است من پس از مدتها فرصتي يافته ام تا به تنهايي خود فكر كنم وبه تنهايي تو كه چه آسان رفت.

چقدر سخته وقتی تو زندان عاشقی گرفتار شدی و ازت پرسیدن جرمت چیه؟؟؟ بگی : عشق ... چقدر سخته وقتی كه كادو تولدت كه همیشه كلی واست عزیزه بی وفایی باشه ... چقدر سخته وقتی كسی كه دلت رو اسیر كرده جواب نگاه عاشقانه تو رو نده ... چقدر سخته وقتی عاشق كسی باشی كه از عشق چیزی نمی دونه ... ولی سخت تر از همه اینه كه تو جاده های عاشقی به تابلوی عبور ممنوع ... بخوری آخه چه جور دلت اومد تنهام بذاری و بری؟

به همون تابلویی كه هزاران قلب عاشق رو پشت خودش نگه داشته ... عشق ممنوعبر سنگ قبر من بنویسـید خسته بود اهــل زمین نبود نـمازش شــکســته بود بر سنگ قبر من بنویسید شیشه بود تـنها از این نظر که سـراپا شـکســته بود بر سنگ قبر من بنویســـــــید پاک بود چشمان او که دائما از اشک شسـته بود بر سنگ قبر من بنویســید این درخت عمری برای هر تبر و تیشه، دســــته بود بر سنگ قبر من بنویســــــید کل عمر پشت دری که باز نمی شد نشسته بود

یه روز وقتی به گل نیلوفر نگاه می کردم ترس تموم وجودمو برداشت ، که شاید منم یه روز مثل گل نیلوفر تنها بشم . سریع از کنار مرداب دور شدم . حالا وقتی که میبینم خودم مرداب شدم دنبال یه گل نیلوفر می گردم که از تنهایی نمیرم و حالا می فهمم گل نیلوفر مغرور نیست اون خودشو وقف مرداب کرده